* * *

இந்த ஊர் தாங்க்ஸ்கிவிங்கில்தான் தாய்தந்தையரைத் தவிர இன்னபிற எல்லாமும் தாராளத் தள்ளுபடி விலையில் கிடைக்குமே! நள்ளிரவில் நாய் துரத்தும் வேளையில் நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு நாலு கடை ஏறி இறங்கினால் போதும். அப்படி அலைந்தலைந்து ஒரு ப்ளே ஸ்டேஷன்-3யும் அதற்கென நான்கைந்து கேம்களும் உசார் செய்துகொண்டேன். குறிப்பாக இந்த Assassin’s Creed-ம். அப்போதுதான் தெரிந்தது அந்த game series-ல் மொத்தம் நான்கு கேம்கள் வந்திருக்கின்றனவென்று. முதலாவதும் நாலாவதும் ஒன்றாகப் பொட்டலம் கட்டி ஒண்றையணாவுக்கு விற்றதால் அதை வாங்கியாயிற்று.

ஹாலிவுட் திரைப்படங்களும் நியூயார்க் டைம்ஸ் பெஸ்ட்செல்லர்களும் கெட்டன போவெனச் சொல்லுமளவுக்கு அப்படியொரு கதை. 2012-ல் தொடங்கும் இக்கதையின் நாயகன் டெஸ்மண்ட் மைல்ஸ் ஒரு பார்டெண்டர். அப்ஸ்டெர்கோ எனும் ஒரு மகாநிறுவனம் அவனைக் கடத்தி வருகிறது. டெஸ்மண்ட் கொலையாளிகளின் வம்சமொன்றில் பிறந்தவன் என்பது அவனுக்கே தெரியாது. டெஸ்மண்டின் மூதாதையரில் ஒருவன் 12-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அல்டாயீர் எனும் கொலையாளி. அந்த அல்டாயீரின் நினைவுகளில் புதைந்து கிடக்கிறது ஒரு பரம ரகசியம். அதை எடுக்கத்தான் இந்தக் கடத்தல். அனிமஸ் என்றழைக்கப்படும் ஒரு தில்லாலங்கடி எந்திரத்தின் துணையோடு டெஸ்மண்டை அல்டாயீரின் நினைவுகளுக்குள் அனுப்பி அந்த ரகசியத்தை அறிந்துகொள்ள ஒரு வில்லவிஞ்ஞானி முயற்சிக்கிறான். இதனிடையே டெஸ்மண்டை இந்நிறுவனத்திடமிருந்து காப்பாற்ற இன்னுமொரு குழுவும் முயற்சிக்கிறது.

கதைக்களம்: இஸ்ரேல், பாலஸ்தீன், ஸிரியா பகுதிகள் உள்ளிட்ட புனித பூமி. ஜெருசலெம், டமாஸ்கஸ், ஆக்கர், மாஸ்யஃப் என நான்கு ஊர்களிலும் மாறி மாறிக் கதை நடக்கிறது.

பின்னணி: புனித பூமியைத் தனதாக்கிக்கொள்ள முதலாம் ரிச்சர்ட் மன்னனின் தலைமையில் கிறித்துவ க்ருஸேடர்களும், சலாஹதீனின் தலைமையில் இஸ்லாமியர்களும் அடித்துக்கொண்டிருந்த காலம். இவ்விரண்டு எதிரிகளோடும் கூடிக் கும்மியடித்துக்கொண்டிருக்கிறது டெம்ப்ளார் என்னுமொரு கூட்டம் (டாவின்ஸி கோட் நினைவிருக்கிறதா?). இஸ்லாமியர்களின் பக்கமிருக்கிறது அல்டாயீர் இருக்கும் கொலையாளிகளின் குழு. இக்குழுவின் நோக்கம் க்ருஸேடர்களை வென்றழிப்பது. போரிடுதல், உளவறிதல் போன்றவற்றில் புதிய உத்திகள் பலவற்றை இந்தக்குழு அக்காலகட்டத்தில் அறிமுகம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

கதை: கொலையாளிகளின் தலைவர், அல்டாயீரை ஏவிவிட்டு ஒன்பது கொலைகளைப் புரியவைக்கிறார். அதாவது அல்டாயீர் நினைவுகளை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் டெஸ்மண்டை. டெம்ப்ளார்கள் யார், அவர்களின் நோக்கம் என்ன என்பது படிப்படியாகக் கதைவழியே அல்டாயீருக்கும், டெஸ்மண்டுக்கும், நமக்கும் புரிகிறது. ஒன்பது கொலைகளின் முடிவில் ஒரு திருப்பம் அமைகிறது. அது அல்டாயீரின் புரிதலைக் கவிழ்த்துப் போடுகிறது. இறுதியில் டெம்ப்ளார்களும், கொலையாளிகளும் 2012-ல் என்ன செய்கிறார்கள் என்றும் தெரியவருகிறது. அல்டாயீரின் நினைவில் ஒளிந்திருக்கும் ரகசியம் வெளிப்படுகிறது. அது அடுத்த வீடியோ கேமுக்கு ஒரு கொக்கியாக அமைந்து, கதை அந்தரத்தில் தொங்கியவாறே முடிகிறது.

இந்தக்கதையை விறுவிறு ஆக்‌ஷன் திரைப்படமாக எடுக்கலாம். ஒரு வீடியோ கேமாக எப்படிச் செய்வது? அதில்தான் இந்த மென்பொருளின் சிறப்பே அடங்கியிருக்கிறது. வெகு சாமர்த்தியமான கேம் திரைக்கதை, கட் சீன்கள், அமர்க்களமான கிராபிக்ஸ். ஒப்பன் வேர்ல்ட் கேம் என்றழைக்கப்படும் தொழில்நுட்பம் இதில் மிக முக்கியம். சாதாரண கேம்களில் சில குறிப்பிட்ட இடங்களுக்குத்தான் போகமுடியும், சில குறிப்பிட்ட செய்கைகளைத்தான் செய்ய இயலும். ஆனால் இந்தத் ’திறந்த உலகங்களில்’ எங்கு வேண்டுமானாலும் உலவலாம், என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். இதனால் கட்டிடங்களின் மேலேறி நின்று வேவு பார்த்தல், தாவித்தாவிச் செல்லல், சந்துபொந்துகளில் ஓடுதல், ஊர்முழுக்கச் சுற்றிவருதல் என்று பலவும் சாத்தியம். இவையெல்லாம்தான் இந்தக் கதையை நகர்த்தப் பெரிதும் உதவுகின்றன. ஆட்டத்தின் ஓட்டத்தை விட்டுவிட்டுப் பலமுறை நான் ஊர் சுற்றிப் பார்ப்பதிலேயே காலத்தைக் கழித்திருக்கிறேன். ஜெருசலெம் நகரைச் சுற்றிப் பார்க்கக் கசக்கிறதா என்ன!

கொலைவெறி இந்த விளையாட்டின் முக்கியமான அம்சம். குறிப்பாகச் செய்யவேண்டியது 9-10 கொலைகள்தான் என்றாலும் அவற்றைச் செய்வதற்கு மொத்தத்தில் நூற்றுக்கணக்கில் சேவகர்களையும், படைவீரர்களையும், ஒற்றர்களையும் கொன்றுகுவிக்கவேண்டும்! எம்ஜியார்-வீரப்பா மாதிரி அமர்க்களமான கத்திச்சண்டைகள் கதை முழுக்க செய்யவேண்டும். பத்துப்பதினைந்து பேருடன் ஒரே நேரத்தில் வாட்போர் புரிவது, எதிரியை மடக்கி முதுகில் உதைப்பது, சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துத் தள்ளிவிடுவது, ஒரு சுற்று சுற்றி வாளை வீசி எதிரியைச் சிரச்சேதம் செய்வது, எதிரியின் வாள்வீச்சைத் தடுத்துத் திரும்பி அடிப்பது, கையில் ஒளிந்திருக்கும் சிறுகத்தியைக் கொண்டு எதிரியின் மென்னியைப்பிடித்து அடிவயிற்றிலோ முதுகிலோ குத்திச் சத்தமில்லாமல் காரியத்தை முடிப்பது என்று பல வித்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். (இந்த ஸ்டண்ட்களின் கிராபிக்ஸ் அதி அற்புதமாக இருக்கிறது!). இது மட்டுமில்லாமல் குதிரையேற்றம், எதிரி ஒற்றனை ஜேப்படி செய்து ஆவணங்களையும் வரைபடங்களையும் திருடுவது, ஒற்றனை அடித்து மிரட்டி உண்மையை வரவழைப்பது, ஒட்டுக்கேட்பது என்று சகலமும் கற்றுத்தருகிறார்கள். அவ்வப்போது வந்தியத்தேவன் போல உணர்ந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

* * *

டெஸ்மண்ட் எனும் பார்டெண்டர் = சூர்யா எனும் சர்க்கஸ்காரன், அல்டாயீர் = போதிதர்மர், மூதாதையர் நினைவுகள், அனிமஸ் எந்திரம், இரண்டு குழுக்கள் நாயகனுக்காகப் போராடுவது என்று கதைக்கருவின் முக்கியமான அம்சங்களை எல்லாம் அப்படியே சுட்டுப்போட்டுவிட்டு ‘பண்ணேன் பார் ஆராச்சி’ என்று உதார் விட்டுக்கொண்டிருக்கும் முருகதாஸுக்கு இது ஒன்றும் புதிதல்ல. கஜினிக்கும் மெமெண்டொவுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று சத்தியம் செய்தவர்தானே நம் ஆள்! முருகதாஸின் பார்முலா இதுதான்: ”அட! வித்தியாசமா இருக்குல்ல?!” என்று சொல்லத்தக்க ஒரு சின்ன knot மட்டும் எங்கிருந்தாவது சுடவேண்டியது. பிறகு அதற்குக் கோடம்பாக்கம் பிராண்டு கோலிவுட் மசாலா தடவி சிக்கனமாக சிக்கனை முடித்துவிடவேண்டியது. இதில் “என் கதையை ஹாலிவுட் வேண்டுமானால் வாங்கிக்கொள்ளலாம்” என்று பெருந்தன்மை வேறு. ஊபிஸாஃப்ட் நிறுவனம் வந்து உண்டக்கட்டி கொடுத்தால்தான் இதெல்லாம் தெளியும்.

இது ஒரு இண்டலெக்சுவல்(?) காப்பி என்றால், வேலாயுதம் ஒரு இத்துப்போன காப்பி. சுட்டுப்போடுவதிலும் கற்பனைத்திறன் இல்லாமல் அல்டாயீரின் உடுப்பை அப்படியே எடுத்து விசய்க்கு மாட்டிவிடுவதெல்லாம் காமெடியின் உச்சக்கட்டம். விசய் செய்யும் சண்டைக்காட்சி ஸ்டண்ட் எல்லாம் அப்படியே அல்டாயீரின் வீடியோ கேம் ஸ்டண்ட் என்றுவேறு கேள்வியுறுகிறேன். இந்தக் கொடூரப்படங்களை எல்லாம் பார்ப்பதில்லை என்று வைத்திருப்பதால் இந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதிசெய்ய இயலவில்லை.

என்றைக்கோ வந்த படங்களைப் பற்றி இப்போது என்ன வேண்டிக்கிடக்கிறது என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நவம்பரிலேயே வாங்கியிருந்தாலும் வேலைப்பளு காரணமாக நேற்றிரவுதான் Assassin’s Creed 1 முழுமையாக விளையாடி முடிக்க முடிந்தது. அந்தக் கொலைவெறிதான்!

So, we were quite pumped when the movie actually started. And start it did well. An intriguing opening, a nice introduction to Ethan Hunt (an excellent-looking Tom, even after all these years and all the scientology madness). It was a wee bit funny to see that the director had actually considered ‘Russia’, ‘Kremlin’ and ‘Nuclear war’ to be in-vogue topics for a 2011 movie. But, who cares much about the relevance of MacGuffins anyway and so we happily let that pass. A few moments and a pretty cool optical illusion trick later, we came to the best sequence of the movie – the Burj Khalifa sequence.

Spellbinding it was, to watch the magnificence of the tower on the IMAX screen, only to be matched by the nerve-wrecking thing-a-magic that Mr. Cruise usually does in these MI movies, to the power of four. Great sequence and Tom really pulls this one off in style! This itself will be well worth the admission price. When that was followed by another blinding (literally) chase sequence, you had to ready yourself for a smashing last act. Dear oh dear, how wrong would you be!

You know how the villain usually has the thing that makes other things blow up, but just not the thing that is needed to trigger the thing that blows up things? Yeah, that one. And of course you know that he has to travel to another country to get that thing. This country happens to be India. This part of the movie is also called Indiana Jones and The Temple of Doom, part II – The Return of the Stereotypes.

Those of you oldies who have seen the 1984 Spielberg movie will remember all the stereotypes. So, let’s do a quick comparison:

You would think Hollywood would have learnt a thing or two in 27 years. Hell, no. Brad Bird doesn’t even try. For good measure, he throws in a portrait or two of suggestive kamasutra-type paintings and a hotel full of glittering-saree-clad women. And all these are supposed to somehow portray Mumbai (even though the scenes seem to be from Hyderabad or Bangalore, but that’s minor detail, I guess).

Let me attempt to explain this stereotype with an equivalent. Consider the following scene set in mid-town Manhattan: A dirt road cutting across a dying grassland. A lone horse. A moustached rider complete with a fedora and a gunbelt. He sees out of the corner of his eyes, an african-american kid robbing an unsuspecting white couple at gunpoint. In the horizon, we see the Statue of Liberty, silently watching everything, juxtaposed with the Golden Gate bridge which connects the two ends of the Niagara Falls and…what? You can’t consider that? I thought so.

Now, as this Anil Kapoor dude already has ‘international acclaim’, he apparently thinks that he is a super actor or something. Thus begins a string of facepalm moments when he tries to get seduced by Paula Patton who apparently has no idea how to even act like a seductress, I mean, for real. By the time Anil Kapoor is done with his antics, if you are from India, you will feel like a pile of shit, I kid you not. And, to top it all, he carries that smirk on his face as if saying, to quote Bill Maher, “nailed it!”.

While all this is happening, the movie has already taken a wrong turn into a dark alley and is heading straight towards the sewage dump. No great plot devices. No smart twists. The action is reduced to Jeremy Renner fist-fighting dude-x and Tom Cruise fist-fighting dude-y. They fight on a multi-level parking lot with some attempt at cleverness, but I couldn’t care less, as I was already waiting for the end credits to roll.

I have great respect for Brad Bird based on his previous movies like The Incredibles and Ratatouille. A man who can make Ratatouille has to have sensibilities that are at odds with what we end up seeing here. I strongly suspect that he started crafting the movie very well (resulting in stuff like the Dubai sequence) and then ran into some production pressures and some political/financial/Cruisial needs to finish the rest of the movie in India which resulted in this gooey mess. To see that this movie has a 95% on rottentomatoes while an excellent movie like Sherlock Holmes 2 has just 63%, is puzzling to say the least.

I still would recommend this movie. Please go see it (preferably in IMAX) and if there is an option to pay something extra and walk out when they display ‘India’, do consider that strongly. And if you happen to see Anil Kapoor somewhere in real life, please do take the time and effort to let him know…

Some of you might know that I own an Android Honeycomb tablet (Asus Eeepad Transformer) and a HP Touchpad. Mayuraa has an iPad2, which means I do get periodic access to it. So, over the past few months I have had enough opportunities to try out most of the standard tablet features and use cases across these devices. In the process, I also have had a few interesting/useful observations. I haven’t put fingers to keyboard on this topic and I can safely blame my laziness for that.

Today, as I was browing the Facebook app in one of these tablets, a shared status informed me that TechCrunch carried an article about a Zuckerberg interview where he might have said something to the effect that it is no longer required to run to silicon valley to start-up companies. Piqued, I clicked on the article, which opened in a browser, and I started reading it. The browser crashed. I tried again, with the same result. I launched the browser seperately, launch TC and opened the article again. Crash. Persistently. So, I presumed that the page might have had some rogue script or something, and so tried to open another tech blog. Mashable, this time. Crash. As my patience had run out by that time, I picked up another tablet, and swipe-touch-launch-scroll and I was reading the article comfortably. No jitters, no crashing and burning.

By this time, you have obviously figured out the direction this is taking, and you are right. To you I only say this: this is not a fanboy article and I just want to write down what I have observed as a regular tablet user, in the hope that someone somewhere planning to buy a tablet might benefit from my experience. No hyperboles when I describe my experience, iPromise

Fanboy Type 1 typically says the iPad is genius. He buys into Mr. Jobs’ famed RDF (yeah, that Reality Distortion Field thingy – annoyingly too lengthy to type out), believes that it is a thing-a-magik-voodoo, and is typically too busy fondling his device to recognize the other options out there. Fanboy type 2 spends more time dissing iCrapple, explaining how his device compares favorably to a piece of rock, listing out specifications, ports, modded RAMs and other gobbledygeekery and is typically celebrating his ‘freedom and choice’ by attempting the latest root which his device manufacturer clearly rules out as warranty-breaking anyway (some freedom, that). Fanboy types 3 and 4 do not exist as yet, contrary to whatever HP and Microsoft might think (smoke).

Let’s leave these fanboys out of this discussion, shall we? There is a now a tiny minority of the tablet market-base who are non-fanboy users, and this is the base for future growth of this technology. This is the base which will ultimately decide which is the winning horse, in the long run. Many of these people are still trying to understand use cases for a tablet. They are not entirely convinced that they need another device with a bigger-than-4-inch screen, apart from their desktops, laptops and probably netbooks and e-readers. Some of you are probably in this bracket. I know you cannot be convinced by laying claim to magic or showing a laundry list of specifications. You need use cases. Unfortunately, I am not here to list them to you, as it is more of a ‘to each his own’ thing. But, in case you are convinced of some use cases, my aim is just to show you how these devices can or cannot address some of those use cases.

So, how do we start? By telling how I use my tablets, may be?

(To be continued)

P.S: I know I have the habit of starting running topics like these and leaving them in the lurch later. Thankfully this is not one of them I have just split it so that the post doesn’t become too long. It would probably just need another installment or two.

People often say that Apple products ‘just work’. I have never really agreed to that notion with Apple’s PC devices. But their post-PC devices, the brainchildren of a second-gen Steve, are a different matter altogether. As someone who used to think Nokia N73 was a pretty neat idea, I was blown away the first time I used an iPhone. You knew it wasn’t déjà vu, but it almost felt like one, as it slowly dawned on you that it was exactly how you would have visualized a smartphone OS, only that you never did.

But then I digress, as this story is not about iPhone or Apple. It does start with Steve Jobs though. As Mayuraa and I took my friend Srini to the mid-town Barnes and Noble store last week, we were welcomed by one of those huge grey-scale posters of a contemplative Steve. One look and all three of us knew what we wanted – to pre-order what’s probably one of the most anticipated biographies in recent times. As Mayuraa was a B&N member, we would get 30% off, thank you very much. So, we made a beeline for the customer service desk, and soon enough, we had a pre-order for two copies, to be picked up at the store.

Today afternoon, I figured out that Amazon had a 50% off on the same book – a sweet deal that would save 15 bucks. Naturally, I called up B&N customer service, hoping for a price match, though something told me that it ain’t going to happen. Your instincts don’t fail you. Sure enough, a gruff female voice informed me that they don’t price match. It also informed me that there were two customer services, online and retail and that I would have to be transferred to the retail customer service. Fair enough, only that it could have been a simpler option in the voice menu, avoiding an unnecessary transfer. But, who gets simple?

Few minutes of stale music later, another bored female voice asked me what I was looking for. After a repeat narration, she again informed me that they do not price match. I explained I already knew it and that I was just looking to cancel the pre-order. Yes, that taboo ‘C’ word. The boredom in the voice turned to irritation, as the inevitable “it may not be possible to cancel the order as the order has already been shipped to the store, please check with the store itself” followed.

I got off the phone and looked up their web site again for the store phone number, when I figured out that barnesandnoble.com itself was offering the same discount on their web site. This time I called up the store and explained the situation, asking for a price match with barnesandnoble.com itself. And the dude over the phone comes up with this gem: “oh, we cannot do the price match since that is a different book on the web site”. Right, it is a different book, not because of a different publisher or binding, but just because it is on their web site. I tried to reason with him explaining that it is the same book sold by the same company and so it ought to have the same price, but I knew I was banging my head against a concrete wall. Still it was fun needling him, as he tried in vain to inject some logic into his moronic argument. Finally, he accepted to cancel our order and in the next couple of minutes, our order was placed in Amazon.com, with a price guarantee and a free shipping.

It is very easy to dismiss this incident as a case of poor training for their customer service representatives (CSRs). But that would be just putting the blame on the wrong people. To illustrate my point, let me recount another customer service experience, this time with B&N’s rival, Amazon.

I recently dropped my Kindle while contemplating the structure and meaning of the cosmos. Its display went bonkers and I was out of warranty by a month. I was obviously panicking as I frantically called up Kindle customer support, and I ran into a cheerful (not plasticky) male voice. When I explained my situation, he expressed sympathy, wondered at the bad timing of the accident and reassured me saying that this is not unheard of. Then he proceeded to offer me alternatives to get me a functional Kindle, which included a $40 payment for a new Kindle of the same generation. I gladly accepted the offer and the pleasant conversation was done within 5 minutes. That was the first time in a very long time that I ended a customer service phone call with a smile on my face (I also wrote a detailed piece on how well Amazon handled the HP fire sale fiasco).

So, what makes Amazon’s customer service tick? Are they just hiring superior CSRs and training them well? It’s possible. But surely that alone cannot be the reason for their superior service. CSRs cannot succeed just by superior skills. They have to be empowered. They have to be assured that it is within their control to offer plausible solutions for customers. They should be allowed to step into the customer’s shoes to understand their perspective and provide options that would actually help them. Replacement offers, buybacks, refunds, price matching, price guarantee, shipping options etc. all exist to serve this purpose. These might be simple things, but their importance cannot be impressed upon enough. And Jeff Bezos gets this.

A week back, Steve Yegge of Google posted this long but awesome rant in Google+. It was a great technical piece on the importance of services and platforms. Yegge also took the liberty to diss Jeff Bezos to his heart’s content (he worked at Amazon before). It was an apt piece from a Google engineer. Google is full of them engineers (and little else, I guess). Great engineering alone does not a company make. So, while Jeff Bezos may not get engineering, or usability, or design, or employee satisfaction (as per Yegge), he certainly gets a few others which Yegge might not understand or appreciate – partnerships, time to market and customer service. Specifically the things that Yegge’s Google sucks at. However hard they try, Google’s engineers will never understand customer service (1|2). Ah, I digress again.

So, B&N’s CSRs might be as skillful as Amazon’s CSRs. But they are just dummy pieces, answering machines. They cannot really offer any solutions to any customer problem, because they haven’t been empowered with anything. B&N, being a typical brick and mortar chain, does not get this simple thing, because they are too deep-rooted in their old-school thoughts, that if you swallow the competition and expand your ‘borders’ (see what I did there! ), then you can get away with anything. Also, being a non-technical company, they certainly don’t get IT systems and online and retail integration. So, all that is left for B&N CSRs is frustation, which they suitably vent out on the customers.

It is a simple problem, but one which surprisingly most of the brick and mortar chains don’t figure out (I am looking at you, Walmart). In the end, B&N are still in a great position, especially after gobbling up all the goodies from the bankrupt Borders. Their eBook devices are doing great and their retail shops aren’t doing that bad either (so much so that they have completely removed their usual ‘Sale’ section in many shops). But good companies in the past have floundered because of poorly thought-through customer service – ask Circuit City. I hope B&N doesn’t follow that path. Otherwise, it’s an easy game for Amazon. Because they get simple very well.

***

என் கழுத்துச் சங்கிலியை நிமிண்டிக்கொண்டே அவள் அதை ஆரம்பித்தபோதுதான் எனக்குக் கோபம் வந்தது.

“தோ பாருடீ! சும்மா ‘காயமே இது பொய்யடா’ன்னு புல்ஷிட் பேசற ஆள்ட்டல்லாம் என்னால வரமுடியாது!” – கத்திவிட்டேன். கண்ணோரமாய்க் கொஞ்சமாய்க் கண்ணீர் எட்டிப்பார்க்க, திரும்பிப்படுத்தவள்தான், அப்புறம் என் பக்கம் திரும்பவேயில்லை. கொஞ்ச நேரம் அவளது முதுகை வெறித்துவிட்டு பிறகு தூங்கிப்போனேன்.

காலையில் கண்ணாடி முன் நின்று ஷேவிங் செய்யவேண்டியிருக்குமோ என்ற சாத்தியம் தந்த கடுப்பில் தாடையைத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தபோது பாவமாய் வந்து என் பக்கத்தில் நின்றது. ராத்திரி பூரா அழுதிருக்கவேண்டும். ஏற்கனவே குண்டான மூஞ்சி இன்னும் உப்பி வீங்கியிருந்தது.

“என்னடா?” என்றேன்.

“என்கிட்டே பேசாதே!” என்றது.

“ஸாரிம்மா” என்றேன் – அவ்வளவுதான்.

“நான் அப்பிடி என்ன கேட்டுட்டேன்னு நீ என்னைப் பிடிச்சுக் கத்தினே? கல்யாணமாகி நாலு வருஷம் ஆச்சு. ஏய்! ஷேவிங் பண்ற பாவ்லால்லாம் வேண்டாம். என்னைப் பாரு. ம்…எங்க விட்டேன்? ஆ…நாலு வருஷம் ஆச்சு. என்கிட்டயும் மிஸ்டேக் இல்ல, உன்கிட்டயும் மிஸ்டேக் இல்லன்னுட்டு கொம்பு மொளச்ச டாக்டரெல்லாம் சொல்லியாச்சு. உனக்கென்ன தெரியும் என் மனசு படற வேதனை (இந்த வாக்கியம் மட்டும் யாராலயும் மாத்தி சொல்லவே முடியாதா?). ‘குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி’ – இந்த சந்தோஷம் பத்தியெல்லாம் நெனப்பே கிடையாது உனக்கு. உட்கார்ந்து ஜாவால நூல் நூர்க்கச்சொன்னா செஞ்சிகிட்டு இருப்ப.”

“நீ MA தமிழ்னு அப்பப்ப எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணியே ஆகணுமா ப்ரியா?’

“பேச்சை மாத்தாதே. அந்த சக்தி உபாசகர் எவ்ளோ பெரீய்ய ஆள் தெரியுமா! அவர்கிட்ட ஒரு தடவை போனா குழந்தை இல்லாதவங்களுக்கெல்லாம் குழந்தை பொறக்குதுன்னு நம்ம ஹெட்மாஸ்டர் மாமி சொன்னாங்க”

“அடிப்பாவி! அவ்ளோ வில்லங்கமான ஆள்கிட்டயா போகணும்னு சொல்ற? வேணாம்டீ. வம்பு!”

“You perverted brat! வாயைக் கழுவு. இதோ பார். என்கிட்ட வாதம் பண்ணாதே! மரியாதையா உன் கம்ப்யூட்டருக்கு லீவு விட்டுட்டு என்கூட கொடுங்கையூர் வர்றே. நாம அந்த உபாசகரை பாக்கறோம். And that’s that”.

உம்கொட்டிக்கொண்டு கதை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நேயர்களின் எதிர்பார்ப்பிற்கிணங்க, என் திருவாயை மூடிக்கொண்டு ‘தங்கள் சித்தம் என் பாக்கியம்’ என்று ப்ரியா அன்னை காலாலிட்ட பணியைச் சிரமேற்கொண்டு செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட நான் ஷேவிங் தியாகம் செய்து தலைக்குக் குளித்து நெற்றிக்கு இட்டுக்கொண்டு ஆவணி அவிட்டத்துக்கு மட்டும் உபயோகப்படுத்தும் என் ஒரே வேஷ்டியைக் கட்டிக்கொண்டு ப்ரியாவுடன் கிளம்பியாயிற்று கொடுங்கையூருக்கு.

மத்திய தட்டு ரசனையில் ஒரே மாதிரி கட்டப்பட்டிருந்த வீடுகள் கொண்டிருந்த தெருக்களில் புகுந்து, குண்டுகுழிகளைத் தவிர்த்து, வேகத்தடைகளில் எகிறி, அந்த உபாசகர் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பதே கொஞ்சம் கஷ்டமாய்த்தான் இருந்தது. வாசலில்

“சக்தி. செல்வராஜ்
M.Sc. M.Phil
சக்தி உபாசகர்”

சந்தன குங்குமத் தெளிப்புகளுக்குப் பின்னாலிருந்து எட்டிப் பார்த்தது. இது என்னாடா கொடுமை! இவ்ளோ படித்துவிட்டு இந்த ஆள் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறான்?

புதிய வீடுதான். வாசற்படிக்கு முன் ஒடியிருந்த ஸ்டிக்கர் கோலம். நிறைய செருப்புகள். ஒருக்களித்து சாத்தியிருந்த கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு வாண்டு எட்டிப் பார்க்க, நாதஸ்வரம் போல ஏதோ ஒன்று வழிந்து வெளியே வந்து காதை நனைத்தது. ஆன்மீகம் திணிக்கப் பட்டு வீடு கொஞ்சம் அவஸ்தைப்படும் தோற்றத்தில் இருந்தது. ப்ரியா பின்னாலிருந்து காதைக் கடித்தாள். “உள்ள போயேன். ஏன் வாசல்லயே நின்னு பராக்கு பாக்கறே?”. யாரும் அழைக்காமல் உள்ளே போய் நான்கைந்து தலைகளைத் தாண்டி ஒரு முக்கில் உட்கார்ந்தபின் சுற்றி ஒரு நோட்டம் விட்டேன்.

இருபதடிக்குப் பனிரெண்டடி முன்னறையில் மொத்தம் பத்துப் பதினைந்து பேர் இருந்திருப்பார்கள். கூடவே ஒரு சின்ன டைனிங் டேபிள், ·ப்ரிட்ஜ். சிலர் பொழுதுபோகாமல் தலை சொறிந்துகொண்டும், மூக்கு நோண்டிக்கொண்டும், தலைகுனிந்து கையைப் பார்த்துக்கொண்டும் சேஷ்டைகள் செய்துகொண்டிருந்தாலும், நான் உட்பட நிறைய பேருக்கு எதிரேயிருந்த அறையின் மேல்தான் கவனம் சென்றது.

அதனுள்ளே இருப்பவர்களை மற்றும் இருப்பவற்றை ஒரு திரைச்சீலை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது. அது காற்றில் அசைந்தபோது உள்ளேயும் சில தலைகள் தெரிய, என் ஆர்வம் இன்னும் அதிகமானது. அவர்கள் என்ன சிறப்பு தரிசனமா என்று சந்தேகம் எழும்ப, பக்கத்திலிருந்த பெரியவரிடம் கேட்டேன். அவர் சிரிப்பதுபோல ஏதோ பண்ணிவிட்டு “அங்கதான் ஷாமியாழு இழுக்காழு சாழ்” என்றுவிட்டு வாயிடுக்கில் வழிந்த புகையிலை எச்சிலைத் துடைத்துக்கொண்டார். “ஷாமி கூ·ப்ட்ட பொறவு நாமளும் உள்ளாற போகணும்” என்றுவிட்டு எச்சில் துப்ப எழுந்து போனார். வெளியே போய்த் துப்ப இன்னும் என்ன இருக்கிறதென்று தெரியவில்லை. நான் ப்ரியாவிடம் கேட்டேன் “அப்பன்னா நாம போய் எதாவது பதிவு கிதிவு பண்ணிக்கணுமா, இல்ல கியூ சிஸ்டமா?”. அதில் சிரிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அவள் சிரித்துக்கொண்டுதான் சொன்னாள் “இதென்ன டாக்டர் க்ளினிக்னு நெனச்சியா! சக்தி உபாசகர்! அவரே ஒரு அசிஸ்டெண்டை விட்டனுப்பி நம்ம பேரோ அடையாளமோ கரெக்டா சொல்லிக் கூப்புடுவாராம். ஞான திருஷ்டியெல்லாம் உண்மைன்னு இப்ப நீயே புரிஞ்சிப்பே”.

எனக்கு “தோடா” சொல்லத் தோன்றியது. திரைச்சீலை விலகி ஒரு ஆள் அந்த அறையிலிருந்து பிரசன்னமானான்; “இங்க லட்சுமிங்கறது யாருங்க?” என்றான். இரண்டு மூன்று பெண்கள் கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டு எழுந்தார்கள். “·ப்ரிஜ்ஜுக்குப் பக்கத்துல இருக்கற லட்சுமி மட்டும் வாங்கம்மா! சாமி அப்பிடி சொல்லித்தான் கூப்ட்டாரு” என்றான். “நாந்தாங்க, சுப்புலட்சுமி” என்று அந்த அம்மாள் தன் கையிலிருந்த மஞ்சள் பையை என் தலையில் இடித்துக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பைக்குள் இருந்த தேங்காய் ஏழெட்டு ரூபாய் இருக்கும் என்று அந்தத் தாக்குதல் என் மண்டைக்குப் பிரகடனம் செய்தது.

ப்ரியா புல்லரித்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்தாள். “எவ்ளோ சக்தி பாத்தியா!” என்றாள். நான் தலையிலடித்துக்கொண்டேன். “உனக்குக் காமன் சென்ஸ் மருந்துக்குக் கூட கெடையாதா ப்ரியா! நம்ம தமிழ்நாட்டுல எவ்ளோ லட்சுமி தெரியுமா! theoritical-ஆ 8 லட்சுமி. நிஜ வாழ்க்கையில எக்கச்சக்க லட்சுமி. நான்கூட ஒரு இருவது தாய்க்குலம் இருக்கற எடத்துல போய் மொட்டையா லட்சுமீன்னு கூப்பிட்டா ஒரு நாலு லட்சுமி திரும்பிப் பாக்கும். இந்த ஆள் வேலைக்காக மாட்டான். சும்மா பஜனை! டைம் வேஸ்ட்” என்றேன்.

ப்ரியாவுக்கு அந்தப்பக்கத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. “சார்! அப்படியெல்லாம் சந்தேகப்படாதீங்க! இவரு நெஜமான மகான். தீர்க்கதரிசி. நீங்க ஒரு தடவை உள்ள போயி உக்காந்து பாருங்க. உங்களுக்கே தெரியும். ஒரு மாதிரி உடம்பெல்லாம் பரபரன்னு இருக்கும். என்னன்னே சொல்ல முடியாது. எதோ ஒரு பெரிய சக்தி நம்மள சுத்தி இருக்கறமாதிரி. சில சமயம் நாம நம்மளையே மறந்துபோய்டுவோம். அவருகிட்ட எதோ இருக்கு சார்!”.

எனக்கு அவரைப் பார்த்தால் பாவமாய் இருந்தது. பார்க்க கொஞ்சம் பெரிய மனிதர் தோரணை இருந்தது. நான் சொன்னேன் “மன்னிக்கணும். உங்க வலது மூளையோட சேட்டைகளை எல்லாம் இவரோட சக்தின்னு சொல்றீங்க. இந்தாளுக்கும் உங்க உணர்ச்சிகளுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை”.

அவர் காயப்பட்டது போல் முறைத்தார். “ப்ச்” என்றார். பிறகு திரும்பி உட்கார்ந்தார். ப்ரியாவுக்குக் கோபமே வந்துவிட்டது. என் காதில் கிசுகிசுத்தாள் “ஏய்! உனக்கு ரொம்ப கொழுப்பு ஏறிப்போச்சு! உனக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னா சும்மாயிரு. என் கிட்ட உளர்றாமாதிரி எல்லார் கிட்டயும் உளறாதே”

“இல்ல ப்ரியா! நான்…”

“சரி! நீ இவ்ளோ பேசறியே, என் பேர் ப்ரியா! தெரிஞ்ச பேர்தான்னாலும் லட்சுமி மாதிரி கெடையாதில்லையா! என்னை எப்டி கூப்டுவாரு சொல்லு?”

“அய்யே! இது ரொம்ப சுலபம்! அந்த ஆள் வருவான், வந்து, கையில ப்ரவுன் ஹேண்ட் பேக் வெச்சுகிட்டு கப்போர்ட் பக்கத்துல உட்கார்ந்துகிட்டு இருக்கிறவங்களையும் அவங்க பக்கத்துல பச்சை சட்டை, வேஷ்டி கட்டிகிட்டு இருக்கிறவரையும் சாமி கூப்ட்டாருன்னு சொல்வான்! சிம்பிள்!”. சொல்லி வாயை மூடவில்லை. அந்த ஆள் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். கூடவே இரண்டு பேர், புருஷன் பெண்டாட்டியாய்த் தானிருக்கவேண்டும். அந்தப் பெண் முகத்தில் புளகாங்கிதத்தோடும் கையில் கொஞ்சம் பூவோடும் “இனிமே கவலை இல்லை! சாமிகிட்ட சொல்லியாச்சு. அவர் பாத்துப்பார்” என்று சொல்லிக்கொண்டே செருப்புமாட்டிக் கிளம்பினாள். சாமியாரின் வேலையாள் “இங்க யாரும்மா ப்ரவுன் ஹேண்ட் பேக் வெச்சிருக்கீங்க?” என்று கேட்க, நான் ப்ரியாவை ஏறிட்டேன். ப்ரியா “நாந்தான்” என்று எழுந்தாள். நாங்களிருவரும் உள்ளே போனோம்.

சின்ன அறைதான். ஒரு சுவற்றில் நிறைய அம்மன் படங்கள். பெரிய வெண்கலக் குத்துவிளக்கு. அறை முழுக்க லேவண்டர் ஊதுபத்தி மணம் கமழ, சக்தி உபாசகர் படங்களின் முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தார். நல்ல தெளிவான முகம். தங்க ·ப்ரேம் கண்ணாடியுள் தீட்சண்யமான கண்கள். முழுக்காவி, பற்கள் உட்பட. சற்று அடர்ந்த தாடி. பரந்த மார்பின்மேல் போர்த்திய காவித்துண்டு. ப்ரியாதான் கும்பிட்டாள். நான் சும்மா இருந்தேன். இருவரையும் உட்கார் என்பதுபோல் சைகை செய்தார். என்னை உற்றுப்பார்த்தார்.

பிறகு அவருக்கு எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த வழுகை ஆசாமியை ஏறிட்டு “சொல்லுங்க” என்றார். “என்னத்த சாமி சொல்றது? எம்புள்ள சும்மா செக்கச் செவேர்னு சேட்டுப் புள்ள மாதிரி இருப்பான். திடீர்னு இந்தத் தோல் வியாதி வந்து, உடம்பு கலரே போச்சு. பள்ளிக்குடம் போகவே வெக்கப்படுறான். பாக்காத டாக்டரில்ல. செய்யாத வைத்தியமில்ல. ஒண்ணும் பிரயோசனமில்ல. நீங்கதான்…” என்றுவிட்டு, தன் பையனை நோக்கி “டேய்! சாமியக் கும்புட்டுக்கடா” என்று அதட்டினார் வழுக்கை.

“இருக்கட்டும். ம். இந்த விபூதிப் பிரசாதம், குங்குமப் பிரசாதம் வெச்சிக்குங்க. எல்லாம் அவ பாத்துக்குவா. கவலப்படாம போங்க. அருகம்புல் அரைச்சு உடம்புல தேச்சிக் குளிக்க சொல்லுங்க. அருகம்புல் சாறு கொடுங்க. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்” என்று நம் சாமி சொல்ல, எனக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. இந்தாள் சாமியாரா, நாட்டு வைத்தியனா?”.

திடீரென்று சாமியார் என்னை முறைத்தார். “இப்ப நீங்க என்ன நெனச்சீங்க?” என்று கேட்க, நான் ஆடித்தான் போய்விட்டேன். கொஞ்சம் சுதாரித்துக்கொண்டு “ஒண்ணும் நெனைக்கலியே” என்றேன். அவர் ப்ரியாவைப் பார்த்து “ஏம்மா நம்பிக்கையில்லாதவங்களையெல்லாம் கூட்டிட்டு வர்றீங்க?” என்றார். ப்ரியா முகமே மாறிவிட்டது. “அது வந்து…” என்று இழுக்க, “இவருதான் நாத்திகம் பேசறாரு இல்ல? இவரோட atheist எண்ண அலைகள் மத்தவங்களையும் கலைக்குதில்ல?”. எனக்குப் பற்றிக்கொண்டு வந்தது.

“நான் atheist கிடையாது, Agnostic”

“இது வேறயா! கடவுள் நம்பிக்கை இல்லைன்னாவது திடமா இருக்கணும். அது என்ன சார், agnostic? கடவுள் இருக்காரா இல்லயான்னு தெரியாது, சொல்ல முடியாதுன்னுட்டு; ஒம்போதுத்தனமா. வெளிய பாத்தா சாமி, பூதம் கெடையாது, தெரியாதும்பீங்க. ராத்திரியில வாசல்ல வெள்ளையா ஆடினா, “காக்க காக்க”ன்னு கந்தசஷ்டி கவசம் சொல்வீங்க. எல்லாம் பாசாங்கு”

“பாசாங்கைப் பத்தி நீங்க பேசறீங்களா சாமியாரே! நீங்கல்லாம் பண்றது என்னவாம்?”

“இந்தக் காலத்துப் பசங்களே இப்பிடிதான் இருக்கீங்க. ஏதோ ஒண்ணு ரெண்டு சாமியார் தப்பு பண்ணி மாட்டினாங்கறதுக்காக ஒட்டுமொத்தமா பொதுவா சந்தேகப் படறீங்க. மேம்போக்கா சிந்திக்கிறீங்க”

“நீங்கதான் இப்போ பொதுவா சொல்றீங்க. Agnostism பத்தின உங்க விளக்கமே தப்பு. என்னோட அபிப்பிராயங்களைக் குறை சொல்ற உரிமை உங்களுக்குக் கெடையாது”

“எங்களோட நம்பிக்கைகளைக் குறை சொல்ற உரிமை உங்களுக்கு மட்டும் இருக்கா? இவ்ளோ பேசறீங்களே, உங்க அறிவியல வெச்சிகிட்டு படைப்பை விளக்குங்க பாப்போம்?”

“ஒத்துக்கறேன். அதுமட்டும் இப்போதைக்குத்தான் முடியலை. ஆனா மீதியெல்லாம் விளக்க முடியுதே. அங்க எல்லாம் கடவுள் தேவையில்லையே! அப்ப உங்க கடவுள் உலகத்தைப் படைச்சிட்டு, நாசமாப் போகட்டும்னு விட்டுட்டு இண்டியா-பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் பாக்கப் போயிட்டாரா?”

“நீங்க பண்றது விதண்டாவாதம்”

“அப்ப கடவுளைக் காமிங்க! show him! make us feel him!”

“அது உங்க கண்களால முடியாது”

“இதோ பாருங்க! இந்த ஞானக்கண், பூனைக்கண் பஜனையெல்லாம் வேண்டாம்! கடவுள் இருக்காருன்னு எனக்குத் தெரிய வெக்கணும்! செய்ய முடியுமா?”

எல்லாரும் என்னை பயந்தமாதிரி பார்த்தார்கள். நான் கன்னாபின்னாவென்று கத்தியிருக்க வேண்டும். என் கையெல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. சாமியார் மவுனமாக இருந்தார். கண்களை மூடிக்கொண்டு யோசிக்கிறமாதிரி பட்டது. நான் வென்றுவிட்டாற்போல ஒரு பிரமை.

சட்டென்று அவர் சொன்னார், “சரி, நீங்க இவ்ளோ பேசினதுக்கப்புறம் சொல்றேன். அடுத்த வாரம் திங்கட்கிழமை நீங்க போற வழியில உங்களுக்கு ஒரு விபத்து நடக்கும். அதிலிருந்து நீங்க தெய்வாதீனமா தப்பிச்சிடுவீங்க. அப்புறம் கடவுளை நம்புவீங்க”.

எனக்கு பயங்கர கோபம் வந்துவிட்டது. “என்னய்யா! சாபம் விடறியா! பாக்கலாமா! விபத்தும் நடக்காது ஒரு மசிரும் நடக்காது, ஏய் ப்ரியா! இந்தாள் ஹம்பக். சும்மா ஓலடிக்கிறான். வா போலாம்” என்று அலறினேன். ப்ரியா மிரண்டு போய் என்னைப் பார்த்தாள். “இப்போ வரப்போறியா இல்லியா” என்று நான் கத்த, விலுக்கென்று எழுந்து வந்துவிட்டாள்.

ரெண்டு நாளாக ப்ரியா என்னிடம் சரியாகவே பேசவில்லை. எனக்கு மனசுக்கு ரொம்பக் கஷ்டமாயிருந்தது. அவளுக்கு எல்லாமே நான்தான். என்னதான் சண்டை போட்டாலும் சட்டென்று சமாதானமாகிவிடும். இப்படிப் பேசாமலெல்லாம் இருந்ததேயில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமையாதலால் நான் தொலைக்காட்சி முன்னாலேயே தவங்கிடந்தேன். ப்ரியாவைக் கவனிக்கவேயில்லை. பாவம், என்ன பண்ணுகிறாளோ?
எழுந்து போய் என்ன செய்கிறாள் என்று பார்த்தேன். படுக்கையறையில் குப்புறப் படுத்திருந்தாள். கிட்டே போனதும் விசும்பல் கேட்டது. “ப்ரியா! டேய்…” என்றதும் எழுந்து என்னைக் கட்டிக்கொண்டாள். விசித்து விசித்து அழுதாள். எனக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது. “கமான்! என்னாச்சு உனக்கு?” என்று கேட்டேன். “நாளைக்கு திங்கள்” என்றாள்.

“ஸோ?”

“என்ன ஸோ! உனக்கு எல்லாம் விளையாட்டு! அவரு சொன்னாருல்ல, உனக்கு…” திக்கித் திக்கிப் பேசினாள்.

“அட மக்கு! இதுதானா அழுகை! அவன் கெடக்கறான் ·ப்ராடு பையன். உன் ஹீரோக்கு ஒண்ணும் ஆகாது, கவலைப்படாதே” என்றேன்.

காலையில் நான் காலுறை போடும்போது எதிரில் ப்ரியா வந்து நிற்கிறது. கையில் ஒரு பொட்டலம். “இது கபாலி கோவில் பிரசாதம். நீ இன்னிக்கு அவசியம் போகணுமாடா! வீட்லயே இரேன்” என்றாள். “போடி! உனக்கு வேற வேலை இல்லை. அவன்தான் ஏதோ பேத்தினான்னா நீயும் அதையே புடிச்சிகிட்டு இருக்கே? வேணும்னா எனக்கு வீரத்திலகம் இட்டு வழியனுப்பு” என்று விபூதி இட்டுக்கொண்டு காரைக் கிளப்பினேன்.

கச்சேரி சாலையிலிருந்து இடப்புறம் திரும்பி ராமகிருஷ்ணா மடம் சாலையில் நுழையும்போது கவனித்தேன். ஏதோ சரியாக இல்லை. கார் சரியில்லையா இல்லை நான் சரியில்லையா என்று தெரியவில்லை. சம்பந்தமே இல்லாமல் அந்த சாமியாரின் முகம் நினைவில் வந்தது. அந்த ஆள் எப்படி அவனைப் பற்றித்தான் நான் நினைத்தேன் என்று கண்டுபிடித்தான்??

ப்ரேக் சரியாகப் பிடிக்காததுபோல் ஒரு பிரமை. என்ன ஆச்சு எனக்கு? இடப்புற இண்டிகேட்டருக்கு பதில் வலப்புற இண்டிகேட்டர் போட்டு. கடைசியில் ஏதோ தோன்றி மாற்றினேன். எதோ தப்பு. என் கை ஏன் நடுங்குகிறது? முட்டாள் பயலே! தெளிவாயிரு!

அப்போதுதான் அது நடந்தது. மந்தைவெளி நிறுத்தம் தாண்டி நேராக வந்துகொண்டிருந்தபோது, தேவநாதன் தெருவிலிருந்து தவறான பாதையில் ஒரு மொபெட் வந்தது. ஒரு நொடி ஒன்றும் புரியவில்லை. ப்ரேக் அழுத்தப் போய், தவறுதலாக வேகத்தை அதிகப்படுத்தி, சுதாரிப்பதற்குள், மொபெட் பறந்துபோய் விழ…ஆ…

நினைவுதிரும்பும் படலத்தை நிறைய கதைகளிலும் சினிமாக்களிலும் நீங்கள் பார்த்திருப்பதால் அதை நீங்களே இட்டு நிரப்பிக்கொள்ளுங்கள்.

ப்ரியா பழச்சாறு தயாரித்துக்கொண்டிருக்க, நான் சொன்னேன் “சே! அந்த உபாசகரை நான் தப்பா நெனச்சிட்டேன்! அவரு தீர்க்கதரிசி! தெய்வம்!”

ப்ரியா சொன்னாள், “நாசமாப் போச்சு! தெய்வம்னு சொல்லிட்டு, கிட்டத்தட்ட அவரை தெய்வமாவே ஆக்கிட்ட நீ! சண்டாளப்பாவி! பாவம் அந்த மனுசன். இன்னும் இன்டென்ஸிவ் கேர்லதான் இருக்காரு!”.

ஐரோப்பா. பத்து நாட்கள். என்ன செய்வீர்கள்? “மச்சி! நேரா ஆம்ஸ்டர்டாம் போயிரு. இதெல்லாம் ஒரு கேள்வியா!” என்று அறிவுரை பகரக்கூடிய நண்பர்கள் தகையப்பெற்றவனே அடியேன். இருந்தாலும், இது எனது முதல் ஐரோப்பியப் பயணம் (அமெரிக்கா போகிற வழியில் டூட்டி ஃப்ரீ கடைகளை மேய்ந்து ஃப்ளைட் மாறுவதெல்லாம் இதில் சேர்த்தியில்லை). அவ்வகையில் ஆம்ஸ்டர்டாம் போய் ’போற வழிக்குப் புண்ணியம் தேடிக்கொள்ள’ ஆர்வமுமில்லை; கூடவே வரப்போகிற சகதர்மிணியிடம் சாத்து வாங்க சக்தியுமில்லை. பாரிஸ் போயிருக்கலாம் – ஐஃபல் டவர், நாட்ர்டாம், லூவ்ர, நவநாகரிகத் தலைநகரம்…கிடக்கட்டும். லண்டன், சுவிட்சர்லாந்து என்று பல சாத்தியங்களிருந்தாலும் நாங்கள் தெளிவாகவே இருந்தோம்: ஐரோப்பாவில் முதல் காலடி இத்தாலியில்தான்.

அதென்னவோ நம் புத்தி இப்படித்தான் யோசிக்கிறது – ஐரோப்பா என்றால் கிரேக்க, ரோமன் சாம்ராஜ்யங்கள், கலை-இலக்கிய மறுமலர்ச்சி இத்யாதி. ஏதன்ஸில் துவங்குபவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் கையிலிருந்த பத்து நாட்களை வைத்துக்கொண்டு அதிகம் உணர்ச்சிவசப்படமுடியாதே! அதனால் ரோமராஜ்யத்தின் ஊற்றுக்கண்ணும் மறுமலர்ச்சியின் தொட்டிலுமான இத்தாலியே போவதென்று முடிவாகியது. ஒரு மாதிரி சுலபமாக வாங்கிவிடக்கூடிய ஷெங்கன் விசா குறித்து கொஞ்சம் பின்னிணைப்பாகப் பிறகு எழுதலாம். இப்போது அந்த மொக்கை சமாசாரம் வேண்டாமென்று தோன்றுகிறது. அதனால் நேரே இத்தாலியில் சொய்யாங்கென்று இறங்கிவிடுகிறேன். ஆலிடாலியா விமானத்தின் மகா கொடுமையான இருக்கைகள், கேவலமான டீ.வி. திரை, கண்றாவி சாப்பாடு ஆகியவற்றை விடுமுறைக்குப் போகிற மஜாவில் மன்னித்து விட்டுவிடலாம்.

***
ரோம்!

கிளாடியேட்டர் திரைப்படத்தின் நாயகன் மாக்ஸிமஸ் இவ்வாறு சொல்லுவான்: “நான் உலகில் பல்வேறு இடங்களைப் பார்த்துவிட்டேன். எங்கும் கொடுமை, குருரம், இருள். ரோம்தான் ஒளி”. சீர், செழிப்பு, போர், வெறி, ஆற்றல், அசூயை, துரோகம், துயரம், எழுச்சி, வீழ்ச்சி, ஆணவம், அறிவு, ஆக்கம், அழிவு – ரோமாபுரி பார்க்காததொன்றுமில்லை. பல்லாயிரக்கணக்கான வருட வரலாற்றைச் சுமந்து மௌன சாட்சியாக நிற்கும் ஒரு ‘eternal city’ இது (இந்த அருமையான சொல்லை ‘சாஸ்வத நகரம்’ என்றோ ‘நித்திய நகரம்’ என்றோ மொழிபெயர்க்க மனம் வரவில்லை). ரோமுக்குப் போகாமல் இத்தாலி சென்றுவருவதில் அர்த்தமேயில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

ரோம் மாநகரின் ஃப்யுமிசினோ விமான நிலையத்தில் எங்கள் விமானம் தரையிறங்கியபோது நண்பகல். அமெரிக்காவின் குடியேறல் (immigration) இம்சைகளுக்குப் பழகிப்போயிருந்த நாங்கள் அதிர்ச்சிக்கு ஆளானோம்: ஒவ்வொரு பயணிக்கும் ஒரே ஒரு நொடி. இத்தாலியின் குடியேறல் ஒரு காமெடி பீஸ்.

விமான நிலையம் நகரின் வெளியே மிகத்தள்ளி இருக்கிறது. அங்கிருந்து பஸ்ஸேறினால் நகரைச் சென்றடைய ஒன்றேகால் மணி நேரம். லியோனார்டோ எக்ஸ்பிரஸ் என்ற ரயிலில் போனால் நாற்பது நிமிடங்கள்தான் என்று அறிந்திருந்தோம். டாக்ஸியில் போய் முதல் நாளே எங்கள் சொத்துக்குச் சேதம் விளைவிக்க விரும்பாததால் ரயிலுக்கே சென்றோம் (லியோனார்டோ பெயர் தந்த போதை வேறு!). ரயில் நிலையம் சென்று எங்கள் முதல் இத்தாலி பாடத்தைக் கற்றோம்: கிரெடிட் மற்றும் டெபிட் கார்டுகள் தானியங்கி டிக்கெட் இயந்திரங்களில் வேலை செய்யவேண்டுமென்று அவசியமில்லை.

அடுத்த முயற்சியாக, இத்தாலி குறித்த எங்கள் பொது அறிவைச் சோதிக்க விரும்பினோம். நம் ஊரில் அண்ணாச்சி கடைகள் இருப்பதுபோல் இத்தாலியெங்கும் டப்பாச்சி கடைகள் உண்டு. டப்பாச்சி (tabacchi) என்றால் சிகரெட், புகையிலைக் கடை என்று அர்த்தமாம். கிட்டத்தட்ட நம் ஊர் பெட்டிக்கடைகளில் என்னென்ன சமாசாரங்கள் விற்கப்படுமோ அத்தனையும் இங்கும் உண்டு. அரசாங்கத்தால் லைசென்ஸ் வழங்கப்பட்ட இக்கடைகளில் பஸ், ரயில் டிக்கெட்டுகளும் விற்கப்படும். எனவே அருகிலிருந்த டப்பாச்சியில் போய்க் கேட்டுப் பார்த்ததில் எங்கள் ரயிலுக்கு மட்டும் டிக்கெட்டுகள் தீர்ந்துபோயிருந்தன. வலிய விதியை வைதுகொண்டு எங்களைப்போலவே பலரும் முணங்கிக்கொண்டு நின்ற நீண்ட டிக்கெட் வரிசையில் நின்று டிக்கெட் வாங்கி ரயிலுக்கு ஓடுவதற்குள் ரயில் ஓடிவிட்டது. அடுத்த ரயில் அரைமணி கழித்து. அதற்குள் பசி வயிற்றைப் பிடுங்க, எதிரில் தென்பட்ட கடையினுள் நுழைந்து, பிட்சா! அடுத்த நான்கு நாட்களுக்கு இதேபோல் பிட்சா மட்டும் உண்டு பிழைக்கவேண்டியிருக்கும் என்று ஆண்டவன் விதித்திருந்ததை அப்போது நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.

ரயிலில் ஏறுவதற்குமுன் எங்களது பயணச்சீட்டை அங்கிருந்த மஞ்சள் நிற டப்பா ஒன்றில் நுழைத்து உறுதிசெய்துகொண்டோம். இது மிகவும் முக்கியம் என்று இணையத்தில் ஏற்கனவே படித்திருந்தோம். அப்படிச்செய்யாவிட்டால் என்ன ஆகுமென்று அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களிலேயே தெரிந்துகொள்ளும்படியாயிற்று. எங்கள் எதிரில் அமர்ந்திருந்த இத்தாலியன் ஒருவன் தனது பயணச்சீட்டை உறுதிசெய்துகொள்ளாததால் டிக்கெட் செக்கர் போட்ட அபராதம் ஐம்பது யூரோக்கள்! டிக்கெட் விலை பதினான்கு யூரோக்கள். செக்கர் சென்றபிறகு அந்த இத்தாலியன் உச்சரித்ததெல்லாம் சொல்லத்தகாத கெட்ட வார்த்தைகள் என்று இத்தாலி மொழி புரியாத எங்களுக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ரயில் மெதுமெதுவே ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வரவும் முதல்முறையாக ரோம் புறநகரின் காட்சிகளைப் பார்க்கப்போகும் ஆர்வமிகுதியில் கண்கள் அலைபாய, வெளியே நோக்கினோம். அது திருவள்ளூர் என்று யாராவது சொல்லியிருந்தால் நம்பியிருக்கலாம். ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. சிறுசிறு கடைகள், சுண்ணாம்புச்சுவர்கள், சைக்கிள் டயர், காலி பாட்டில் சிதறல்கள், சுவற்றுக்கிறுக்கல்கள் – ஒன்றையும் மிச்சம் வைக்கவில்லை. ஒரு நிமிடம் ஏமாற்றமாயிருந்தாலும் வெகு விரைவில் சமாதானமாகிப்போனோம். புறநகர்கள் எல்லாம் ஒரேமாதிரிதான் என்ற புரிதலும் சுவாரசியமாகத்தான் இருந்தது. நியூயார்க்கின் ப்ரான்க்ஸ் பக்கத்துப் புறநகர்ப்பகுதிகளும் இவ்வாறேதான் இருக்குமென்பதும் நினைவுக்கு வந்தது. நாற்பது நிமிடங்களும் காட்சிகள் இதேபோல் விரிய, ரயில் நிறுத்தங்கள் வந்துபோன வண்ணமிருந்தன. சிறிது நேரத்தில் ரோமா டெர்மினி எனப்படும் நகரின் மைய ரயில் நிலையத்தை வந்தடைந்தோம். அங்கிருந்து நாங்கள் தங்கப்போகும் ஜாகைக்குச் செல்ல மெட்ரோ ரயில் பிடிக்கவேண்டும்.

ஒரு மாநகரம் என்றால் அதில் ஒரு மெட்ரொ சுரங்க ரயில் இருந்தே ஆகவேண்டும் என்பது என் துணிபு. அதிக மக்கள்தொகை, இடப்பற்றாக்குறை இருக்கக்கூடிய பெருநகரங்களில் பஸ், கார் போக்குவரத்தை நம்பியிருப்பது விரயம். அவ்வகையில் ரோம் மெட்ரோ ரயில் சிறப்பாகவே இருக்கிறது. நான்கைந்து நிமிடங்களுக்கு ஒன்று வந்துவிடுகிறது. நகரின் பகுதிகள் பெரும்பாலானவற்றை அடைந்துவிட முடிகிறது. இரவு ஒன்பது மணிக்குமேல் மெட்ரோ கிடையாதென்பதுதான் கொஞ்சம் இடிக்கிறது (நியுயார்க் நகரத்தில் விடிய விடிய சப்வேக்கள் ஓடும்). டெர்மினியில் இருந்து மெட்ரோ ரயில் நிலையம் சென்று சேர்வதற்குள் பஞ்சராகிப்போனோம். உள்ளுக்குள்ளே வளைந்து நெளிந்து 15-20 நிமிடங்கள் நடந்திருப்போமென்று நினைக்கிறேன். கையில் ஆளுக்கு இரண்டு பொதிகள் வேறு (பொதி சுமப்பது குறித்துப் பிறகு விரிவாகச் சொல்கிறேன்).

ஒரு வழியாக மெட்ரோ ஏறி ரிபப்ளிகா, பார்பெரினி, ஸ்பான்யா என்று சுவாரசியமான பெயர்கள் கொண்ட சுரங்க நிறுத்தங்களைத் தாண்டி, நாங்கள் இறங்கவேண்டிய லெபாந்தோ என்ற நிறுத்தத்தைச் சென்றடையுமுன் ரயில் இரண்டே நிமிடங்களுக்குத் தரைக்குமேல் வெளிவந்தது. இடப்புறம் பாலத்துச்சுவருக்கு அப்பால் தெவெரே (Tiber) ஆறு! இந்த மாபெரும் நாகரிகம் தழைத்தோங்கக் காரணமாக இருந்த ஊற்று. இன்றும் இந்நகரின் தாகம் தீர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஜீவநதி. நொடிப்பொழுதில் உறைத்தது – ரோமாபுரியின் இதயத்தை வந்தடைந்துவிட்டோம்!

(தொடரும்)

The build-up

It all started with a seemingly harmless Mashable post about HP TouchPads suddenly being put out on sale in BestBuy Canada. A SlickDeals thread began discussing this early friday and that kick-started a weekend madness that is still continuing to take down retailer after online retailer in a tablet buying mania like no other. Since Canada already started the sale, it was but obvious that it was only a matter of time. But the smart SlickDealers did not want to wait until that time. Someone called up HP and some poor rep let out that they can start placing orders online or through phone and that HP would price-match once the sale went out the next day, refunding the difference. This was probably the mistake that triggered the avalanche.

Hundreds of SlickDealers started pumping in orders and the news spread like wildfire. It also gave out an important message: that HP was ready to price-match. This was enough to trigger sales into all the other online retailers in the hope that HP would somehow help them price-match later if they bought the tablets at full price. Soon enough, people started placing orders with Amazon, BestBuy, WalMart.com etc while none of these retailers were in any position to make any informed decision.

Saturday morning saw more havoc. As soon as the brick-and-mortar stores opened, eager customers started lining up for TouchPads. BestBuy refused flat-out. Being the rogues they always are, they openly lied that they had discontinued TouchPad sales and shipped back all the inventory back to HP already. This was the second mistake. This sent out a clear message that HP would end up with a mega load of TouchPad inventory. After all, BestBuy claimed just a week back that they had more than two hundred thousand unsold TouchPads. News duly spread and people started pounding HP.com web site assuming all the two hundred thousand were for the taking. Was HP web site equipped to handle this?

Hey, this is HP we are talking about: the multi-billion dollar organization which recently made a strong commitment that they would be all about software hereafter. So, they would set a clear example by demonstrating how efficiently they would handle this mega online sale, right? Wrong!

Inventory screw-up

As it turned out, there was no integrated point-of-sale or inventory count within the HP web sites. They had a ‘Home and Home Office‘ site that worked independently from a ‘Small and Medium Business‘ site, both selling identical TouchPads and, get a load of this, anyone can order these tablets in any of these sites, irrespective of whether they were individuals or businesses. There were other online channels too: they had an Employee Purchase Program for HP employees and retirees and an Academic Purchase Program for students and alumnis of US colleges each having their own site. People could even quote a company code in a separate page to purchase these. Heck, there were scores of SlickDealers quoting the code 2727, which was reserved for the US Army, to place orders! Long story short, they had many entry points and each of them had their own notion of inventory counts, sales and support teams, ordering interfaces and even business hours. It was an inventory-tracking nightmare! The end result was that the web sites kept showing items in stock, when they had ran out of stock long time back. HP is still trying to recover from this as they try to sort out the orders that have piled up.

Software disaster

If inventory was a mess up, their ordering software was a complete disaster. It was obviously not built to scale to any more than a trickle of customers. So, when this mob started pillaging the web sites, they completely buckled down with VB Script out-of-memory errors, 404s, internal server errors and what not. Their product page showed $99 and the shopping cart showed $399, once added. A rep acknowledged these errors but said they might not be able to fix it until following monday. Why HP could not have arranged for a fire-fighting IT team or prepared scalable cloud-based systems for an event of this scale is anybody’s guess. Also, many of these errors happened in their Small and Medium Business (SMB) web site – nice hint to any small/medium business looking to HP for software and hardware solutions.

Clueless customer service

While all this was happening, no one in HP customer service was well-informed of the plans for the fire sale. They could not confirm orders, availability, price-match guarantees etc. Also, due to the myriad entry points, people mostly ended up reaching out to the wrong customer support team. The SMB support team functioned for a while and then was off the rest of the weekend. During a fire sale like this! Combined with super-cryptic order status indications and lack of any confirmation emails, no one was sure of their orders. This led to the next major goof-up.

Chaotic channel partners

Obviously, HP had distributed TouchPads to a wide array of retail channel partners, including BestBuy, WalMart, Staples, Office Depot, KMart / Sears, Amazon, CostCo, Radio Shack and so on. Apparently none of them got any clear direction about what to do with the sale. While some like Office Depot started selling at reduced prices from the get go, others like WalMart simply had no idea. Combine that with the number of WalMarts across the nation, you get the problem. Some WalMarts got a memo to sell at reduced price, while the others simply refused. Many ended up buying at full price hoping for a later price-match and some of those poor folks are still fighting with WalMart to get the refunds.

With HP web sites and customer support unhelpful, the mob turned to the other retailers. Almost every online retailer web site was pounded to death by the mob. Almost every one of them miscounted their inventory and took in much more orders than they should have. Many of their customer support were also obviously clueless.

Special mention to BestBuy here: They have always been untruthful and unethical in their transactions, but this time around, they surpassed themselves. After their first lie about sending back inventory, obviously HP cut some sort of deal with BestBuy. Late saturday evening, BestBuy decided to take part in the fire sale. Magically, the said TouchPads suddenly began to appear in BestBuy shelves. Were they for sales? Sure! But, you know what? BestBuy employees first! After all, who wouldn’t want a hundred dollar tablet? So, the employees began to call family members and relatives to come and hoard as many tablets as they could, before the customers came. Many customers reported that the employees refused to disclose inventory with a shady smile.

Silver Lining

Amidst all these chaos, there was a single retailer who was steady, professional and efficient. No points for guessing it right – it was Amazon. Amazon decided not to get involved in the mess until they sorted out what they wanted to do. But their customer support was always available and they did not send any wrong signals. They did not promise a price-match. Still, many customers went ahead and bought from Amazon hoping for a price-match. These were the people who got lucky first. Saturday afternoon, Amazon made a decision that they will price-match for all customers who bought through Amazon, and they promptly processed the refunds too. All orders were honored. Obviously, they took stock of their inventory and promptly went out-of-stock. Sunday afternoon, they figured out their remaining inventory and put out two lightning deals – first one lasted 25 minutes and second one for 4 minutes! Again, no inventory goof-ups, excellent customer support and to top it all, the site did not go down even once.

Current State

Through Sunday and Monday, many other retailers dumped their stock in the sale and almost every one of them went through the same problems as above, including Barnes and Noble, CompUsa etc. There are currently hundreds, probably thousands of customers who are unclear of their orders, who do not know whether they will get a TouchPad or not and who are struggling to get through customer support channels of all these retailers. And it all started with a sale of a tablet which, just 3 days back nobody cared for.

As this train wreck unraveled, I believe we have seen a demonstration of every mistake that could be possibly committed on marketing decisions, inventory stocking and tracking, online retailing, channel partner communications, customer relationship, infrastructure scaling, grievance addressing, sales ethics and what not. We have seen reputations bite the dust and we have also seen a stalwart of online retailing setting a clear example of how things should be handled in such hysteric times.

HP’s decision to roll out the sale during a weekend was either a completely moronic ploy or a supremely genius move. Moronic, because not only was HP not ready to handle what was about to happen, but also it took all its channel partners by complete surprise. It was genius because it brought all the wallets and cars out on a weekend and set a whole nation running around like the characters in a mad, mad, mad, mad world.

It also showcases how useless our online retailing ecosystem really is. None of the players had any clear notion of their inventory and their web site scaling was a joke. Interestingly, the only company that managed to do well had a proven cloud infrastructure and a customer support framework.

It is ironic that HP TouchPad is currently the best-selling product in ‘Electronics’ category at both Amazon and BestBuy. But, it tells a thing or two about the tablet market. It does feel like the whole notion of an iPad killer is completely misplaced. In the current climate, there seems to be only two types of tablet customers. Those who can afford (or save up) go buy an iPad, because it doesn’t make sense to buy an iPad-killer-wannabe when an iPad can be bought for the same price. Those who can’t afford (or don’t want to pay up) are not buying any tablet. They are waiting for the prices to fall down so that they can get a reasonably good quality tablet for an attractive price. Until then, only iPads and the china-tablets will rule the roost. Even HP couldn’t have seen this sale if they priced it at $199 instead of $99. There is something attractive about a sub-100 price point – the china-tablet price point.

When the dust settles, this fire sale (a.k.a. bloodbath) will be remembered by many people for many things. But, I would like to remember it as the time when HP decided to show its middle finger to all the other tablet vendors, saying loudly and clearly “Fark you all!”, before jumping down a deep deep cliff.

சென்னையில் புத்தகக் கண்காட்சித் திருவிழா குறித்து ட்வீட்டித் தள்ளும் பாக்கியவான்கள் தலையிலெல்லாம் இடி விழட்டும் என்று எங்காவது எழுத உத்தேசித்திருந்தேன். இந்த இடம் சரியாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. அவர்களெல்லாம் தமிழ் நுங்கி தடித்துப் போய்க்கொண்டிருக்க, நமக்கு வாய்த்ததெல்லாம் நாலு சுவரும் நாசமாய்ப் போன ஃபேஸ்புக்கும் தான். ஆயினும், அதிலும் ஒரு சுவாரசியமிருக்கிறது. காரணம் அதில் கடந்த நான்கு நாட்களாக அல்லோலகல்லோலப்படும் எலெக்ட்ரானிக் செய்திகள்.

எலெக்ட்ரானிக் திருவிழா

வருடத்தின் முன்னூற்று அறுபது நாட்களில் லாஸ் வேகஸ் என்றால் பளபளா மாளிகைகளும், பர்ஸ் கிழிக்கும் ஜூதாட்டமும், பறக்கவைக்கும் குவார்ட்டரும், பலான பலான மேட்டரும் என்றிருந்தாலும் இந்த ஜனவரி மாதம் ஐந்து நாட்கள் மட்டும் அந்நகரம் வேறொரு வேடம் பூண்டு ஒரு மாபெரும் எலெக்ட்ரானிக் திருவிழாவுக்காக நாடெங்கிலுமிருந்து வந்து குவியும் எலெக்ட்ரானிக் ஆர்வக்கோளாறுகளை வரவேற்கிறது. Consumer Electronics Show(CES) எனப்படும் இக்கண்காட்சி டிஜிட்டல் ஜாம்பவான்கள் எல்லாரும் ஒன்றுகூடிக் கடைவிரித்து இந்த வருடத்து புதுச்சரக்குகளையெல்லாம் கொலு வைக்கும் ஒரு சைபர் சந்தை. ஒரே ஒரு பிரச்னை: நானோ நீங்களோ சும்மா நுழைவுச்சீட்டு வாங்கி உள்நுழைய முடியாது. மின்னணுத் துறைசார்ந்து பணிபுரிந்தால் மட்டுமே அனுமதி உண்டு. அதனால் நம்போன்றவர்கள் இதுபற்றி இணையத்தில்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

சிலேட்டின் சிறு கதை

இந்த வருட CES-ன் ஹைலைட் சிலெட்டுக் கணினி (டாப்ளட் பிசி). வாஸ்தவம்தான், இதொன்றும் புதிய சமாச்சாரம் இல்லை. சென்ற வருட CES-இலேயே அங்குமிங்கும் முளைத்த காளான் தான் இது என்றாலும், அப்போது வெறும் பஜனைத்தொழில்நுட்பமாகத்தான் (vaporware) இது இருந்தது. பிறகு ஆப்பிள் நிறுவனத்தின் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் தனக்கே உரிய கெத்துடன் ஐபேட் என்ற சிலேட்டுக்கணினியை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க, அறுபத்துமூவரில் நீர்மோர் மாதிரி அள்ளிக்கொண்டு போயின பொதுஜனம். ஐபேடின் சிறந்த கட்டுமானம், வழுக்கிக்கொண்டு போகும் தொடுதிரை, ஆங்க்ரி பேர்ட்ஸ்விளையாடுவதிலிருந்து ஆணி புடுங்குவது வரை ஆயிரக்கணக்கில் மென்பொருட்கள், ஆப்பிள் ஆர்வக்கோளாறுகளின் அலப்பரை என்று பல விஷயங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து ஐபேட் மில்லியன்கள் விற்றுத்தீர்த்து, சென்ற வருடத்தின் சூப்பர்ஹிட் சிலேட்டானது.

ஆனாலும் ஐபேட் தான் தலைசிறந்த டாப்ளட் என்று சொல்ல முடியாதபடி அதில் பிரச்னைகள் பல இருந்தன. டாப்ளட் கணினி ஒரு ரெண்டுங்கெட்டான். மடிக்கணினி அளவு பெரிதில்லை. கைப்பேசி அளவு சிறிதுமில்லை. எனவே விண்டோஸ், லினக்ஸ் போன்ற இயங்குதளங்களை டாப்ளட் வடிவத்தில், தொடுதிரை இடைமுகத்தில் இயக்குவது கடினம். iOS, ஆண்ட்ராய்ட் போன்ற கைப்பேசி இயங்குதளங்கள் தொடுதிரைக்குச் சரிதான். ஆனால் அவை அளவுக்கு மீறி எளிமையானவை. அவற்றை டாப்ளட்டில் அப்படியே இயக்குவதென்பது கணினியில் கால்குலேட்டர் பயன்படுத்துவது போலத்தான். செய்யலாம், தப்பில்லை. ஆனால் அவற்றில் டாப்ளட்டின் வடிவமும், சக்தியும் முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. இருந்தாலும், ஆப்பிள் அதைத்தான் செய்தது. ஐபோனின் iOS இயங்குதளத்தை சற்றே தட்டிக்கொட்டி அப்படியே ஐபேடில் போட்டது. மேலும், ஐபேடில் கேமரா கிடையாது. பிற சாதனங்களுடன் இணைக்கத் தேவையான USB இணைப்பு கிடையாது. அங்கிங்கெனாதபடி இணையத்தில் எங்கும் வியாபித்திருக்கும் ஃபிளாஷ் வலைத்தளங்களையும், வீடியோக்களையும் ஐபேடில் பார்க்கமுடியாது. இப்படிப் பல இம்சைகள். பிரச்னைகள் இருந்தாலும் ‘ஆலையில்லா ஊருக்கு இலுப்பைப்பூ ஷுகர்ஃப்ரீ’ என்கிற ரீதியில் ஐபேட் சக்கைபோடு போட்டது.

ஆப்பிள் ஐபேட்	சாம்சங் காலக்ஸி டேப்

போட்டி இல்லாமலில்லை. கூகுள் நிறுவனம் ஆண்ட்ராய்ட் திறமூல இயங்குதளத்தை உருவாக்கி ஊருக்கே உவந்தளித்துக்கொண்டிருந்ததால் போகிறவன் வருகிறவனெல்லாம் சைனாவில் ஒரு காண்ட்ராக்ட் போட்டு சோப்பு டப்பா கணக்காக டாப்ளட்டுகள் உருவாக்கி ஆண்ட்ராய்ட் செருகி ஆட்டையைப் போடும் வசதியிருந்தது. இந்த ஆட்டத்தில் சாம்சங் காலக்ஸி தான் முதல். ஐபேடின் பிரச்னைகள் பலவற்றை இது தீர்த்தாலும், அதன் ஏழு இன்ச் உருவம் (ஐபேட் பத்து இன்ச்), அதிக விலை, குறைந்த பேட்டரி, கைப்பேசி கால ஆண்ட்ராய்ட் என்று புது பிரச்னை லிஸ்டு கிளம்பியது. இது இல்லாமல் மழையில் முளைத்த காளான்கள் போல ஊர் பேர் தெரியாத நிறுவனங்கள் குறைத்த விலையில் ஏபேட், பிபேட், ஸீபேட் என்று உட்டாலக்கடி டாப்ளட்டுகளை விற்கத் தொடங்கின. இவற்றிற்கென ஒரு மலிவு விலை மார்க்கெட்டும் உருவாகியது. ஆனாலும் சென்ற வருடத்தின் டாப்ளட் நாயகன் யாரென்றால் ஐபேட் என்றே சொல்லவேண்டும்.

இந்நிலையில் டாப்ளெட் ஆர்வலர்கள் அனைவரும் இந்த வருடத்தில் எதிர்பார்க்கும் மாறுதல்கள் என்று கீழ்க்கண்டவற்றைக் குறிப்பிடலாம்:

1. டாப்ளட் வடிவத்தில் பயன்படுத்தக் கூடிய ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளம்
2. நீடித்து வரும் பாட்டரி
3. மேலும் திறன்வாய்ந்த செயலி, மெமரி
4. USB, mini USB, HDMI, card slots போன்ற இணைப்புகளும் கேமராவும்
5. திறந்தவெளியிலும் வெளிச்சத்திலும் தெளிவாகத் தெரியும் திரை
6. ஃப்ளாஷ் மற்றும் பிற இணைய சமாச்சாரங்களுக்கு ஆதரவு
7. ஐபேடில் வாய்ப்பது போல எக்கச்சக்கமான மென்பொருட்கள்
8. குறைந்த விலையில் 3G, 4G, WiFi, Bluetooth என அனைத்தும்

புதிய சிலேட்டுகள்

இவ்வளவு பூர்வபீடிகையுடன், இனி இந்த வருட CES. எதிர்பார்ப்புகள் தெளிவாக இருந்ததாலோ என்னவோ இந்த வருடம் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. 70-க்கும் மேற்பட்ட புதிய டாப்ளட்டுகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் முக்காலே மூணுவீசம் அதே பழைய ஆண்ட்ராய்ட் பஜனைதான் என்றாலும் சில டாப்ளட்டுகள் தேறும். கூகுள் சென்ற வருடத்திலிருந்தே டாப்ளட் வடிவில் இயங்கக்கூடிய ’Honeycomb’ என்ற புதிய ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளத்தை உருவாக்கத் தொடங்கி இருந்தது. இப்போது அதை மோட்டரோலா நிறுவனத்திற்கு மட்டும் கண்ணில் காட்டியிருக்கிறது. இதை வைத்து மோட்டரோலா ’ஸூம்’ என்ற புதிய டாப்ளட்டை CES-ல் அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறது. தேன்கூட்டைக் கையால் தொட்டுப்பார்க்கலாமோவென்றால் இல்லை; கொட்டுமென்கிறார்கள். இன்னும் பொத்திப் பொத்தி வைத்து, வெறும் டாப்ளட்டை மட்டும் தொட்டுப்பார்க்கச்சொல்லி டகால்டி செய்கின்றார்கள். ஆனால் மேற்சொன்ன அனைத்து விஷயங்களும் இருக்கும் என்று சத்தியம் செய்கின்றனர். விலை எவ்வளவென்றும் தெரியாத நிலையில் இன்னும் சற்று பஜனைத்தனமாகவே இருக்கிறது.

உலகப்புகழ் வாய்ந்த ப்ளாக்பெர்ரி கைப்பேசி தயாரிக்கும் RIM நிறுவனம், ப்ளேபுக் என்று ஒரு டாப்ளட் அறிமுகம் செய்திருக்கிறார்கள். இதன் இயங்குதளம் சொந்தச்சரக்கு. QNX என்ற மென்பொருள் நிறுவனத்தை RIM வாங்கி, அவர்களது இயங்குதளத்தை இதில் போட்டிருக்கிறது. மோட்டரோலா மாதிரி இல்லாமல் இது இப்போதே வேலை செய்கிறது. ஐபேடை காட்டிலும் அதிவேகம் என்று பயன்படுத்தியவர்கள் சொல்கிறார்கள். இதிலும் இரண்டு இம்சை: இது ஏழு இன்ச் டாப்ளட். மேலும் இதில் ஈமெயில், காலண்டர் வசதிகள் வேண்டுமென்றால் கூடவே ஒரு ப்ளாக்பெர்ரி வேண்டுமாம். எந்த அறிவாளி இதை முடிவுசெய்தானென்று தெரியவில்லை. 4ஜி வசதியுடன் வரும் இதன் விலை $500 இருக்குமென்கிறார்கள் (3ஜி 10 இன்ச் ஐபேட் $625 ஆகிறது, 4ஜி உடன்கூடிய சாம்சங் கிட்டத்தட்ட $500 ஆகிறது).

கடகடவென்று இன்னும் சில டாப்ளட்டுகள் பற்றிச் சொல்லிவிட்டுப் பிறகு சுவாரசியமான மேட்டருக்கு வருகிறேன். LG நிறுவனம் ஒரு தேன்கூடு டாப்ளட் கொண்டுவருவதாக வடை சுட்டிருக்கிறது. ஆனால் கண்ணில் எதுவும் காட்டவில்லை. லெனொவோ நிறுவனம் ஒரு டபுள் டெக்கர் கொண்டுவந்திருக்கிறது. அதை அப்படியே வைத்துக்கொண்டால் விண்டோஸ் மடிக்கணினி. திரையை மட்டும் கழற்றிப் பயன்படுத்தினால் ஆண்ட்ராய்ட் டாப்ளட். இது இல்லாமல் விண்டோஸ் 7 கொண்ட சில சிலேட்டுகளும் வந்திருக்கின்றன. அவற்றின் பயன்பாடு புதிராகவே இருக்கிறது. நம் தடிமாடு விரல் கொண்டு ஸ்க்ரால்
எப்படிச் செய்வது, ‘மூடு’ பட்டனை எப்படி க்ளிக்குவது என்று புரியவில்லை. பயன்படுத்திப் பார்த்தால் தெரியுமோ என்னவோ.

மோட்டரோலா ஸூம்	ரிம் ப்ளேபுக்
லெனோவோ லேபேட்	ஹெச்பி பால்ம்பேட்

எனது சொந்த ஹைலைட்

நோஷன் இன்க் ’ஆடம்’ டாப்ளட். பெங்களூருவைச் சேர்ந்த ஒரு புது நிறுவனம். ஐஐடி காரக்பூரிலிருந்து மூன்றே ஆண்டுகளுக்கு முன் தேறிய இளைஞர் ரோஹன் ஷ்ரவனின் கனவு. இரண்டு ஆண்டு கடின உழைப்பிற்குப் பிறகு சென்ற வருட CES-ஐ ஒரு கலக்கு கலக்கிய ஆடம் டாப்ளட்டை அறிமுகப்படுத்தினார் ரோஹன். நான் மேலே லிஸ்டு போட்ட அனைத்தையும் சென்ற ஆண்டே வடிவில் கொண்டுவந்து அனைவரையும் வாய்பிளக்க வைத்த இந்த நிறுவனம், முதலீட்டாளர்களின் பலவந்தத்தாலும் மேலும் சில குழப்பங்களாலும் அவதிப்பட்டுக் காலங்கழிக்க நேர்ந்தது. ஆண்ட்ராய்ட் இயங்குதளத்தை முழுமையாக மறுவடிவமைத்து ’ஈடன்’ என்கிற சிறப்பான ஒரு டாப்ளட் இயங்குதளத்தை உருவாக்கி இருக்கின்றனர். சென்ற ஆண்டு இறுதியில் விற்பனைக்கு வந்த இந்த டாப்ளட், அவர்களின் அனுபவமின்மை காரணமாகவும், சரியான விற்பனை முறை இல்லாததினாலும் கெட்ட பெயர் வாங்க நேர்ந்தது. பலரும் இவர்களை மோசடிக்காரர்கள் என்று முத்திரை குத்த, ரோஹன் இங்குமங்கும் ஓடி விளக்கங்கள் அளிக்க நேர்ந்தது. எது எப்படியோ, விற்பனைக்குக் கொண்டுவந்த ஸ்டாக் அனைத்தும் மின்னல் வேகத்தில் விற்றுத்தீர, இப்போது மீண்டும் உற்பத்தி நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ரோஹன் CES-க்கு முழுமையாக இயங்கும் ஒரு டாப்ளட்டைக் கொண்டுவந்ததால் பலருக்கும் இப்போது இந்நிறுவனத்தின்மீது நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆகச்சிறந்த ஹர்ட்வேர், நவீன தொழில்நுட்பத்தாலான தொடுதிரை, டாப்ளட்டுக்குப் பொருந்தும் இயங்குதளம் என்று சாதகமான விஷயங்கள் பல இருக்கின்றன. ஆனாலும் ஒரு சில பிரச்னைகள்: ஐபேட் அளவு மென்பொருட்கள் கிடைக்காது. ஆண்ட்ராய்ட் உலகத்தில் நிறைய மென்பொருட்கள் கிடைத்தாலும் அவை டாப்ளெட்டில் சரியாக இயங்கா. கூகுளாண்டவர் தேன்கூட்டை திறமூலமாக்கும் வரை காத்திருக்கவேண்டும். நாங்கள் நல்லவர்கள், உலகுக்கு நல்லது செய்கிறோம் என்று பஜனை அடித்துக்கொண்டே கூகுளார் மோட்டரோலா, வெரைசான் தோஸ்துக்களுக்கு சொம்படித்துக்கொண்டிருப்பதால் எவ்வளவு சீக்கிரம் இது நடக்குமென்று தெரியவில்லை. எப்படி இருந்தாலும் மோட்டரோலா முதலில் வெளிவந்து மார்க்கெட் பிடித்தபிறகே மற்றவர்களுக்குத் தேன்கூடும், ஆண்ட்ராய்ட் மார்க்கெட்டும் பிச்சை போடப்படும்.

ரோஹன் ஷ்ரவன்

இந்த வருடம் டாப்ளட் நாயகன் யார்?

லிஸ்டு போடுவோம்: சாம்சங் காலக்ஸி, மோட்டரோலா ஸூம், ரிம் ப்ளேபுக், நோஷன் இன்க் ஆடம், லெனோவோ ஐடியாபேட், ஏசர், ஏசஸ், எல்ஜி நிறுவனங்கள் கொண்டுவரும் ஆண்ட்ராய்ட் மற்றும் விண்டோஸ் வகையறாக்கள், இதுவரை வெளிவராத ஹெச்பி பால்ம்பேட் மற்றும் பெரிய ராட்சதன் ஐபேட். மேற்சொன்ன எல்லா நிறுவனங்களும் தலைகீழாக நின்று தண்ணீர் குடித்தாலும், அவர்களுக்கெல்லாம் சிம்ம சொப்பனம் ஐபேட் தான். இன்னும் ஒன்றிரண்டு மாதங்களில் ஐபேட் 2 வரப்போகிறது. ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் ஒரு எம்டன். ஜகஜ்ஜால கில்லாடி. முதல் ஐபேடிலில்லாத எல்லாவற்றையும் இதில் கொண்டுவந்து, ராட்சத செயலி பொருத்தி, வேறு ஏதாவது கண்ணைப்பறிக்கும் வண்ணக்கோலத்தைக் காட்டிப் பின்னி எடுத்துவிடுவார் என்று நம்பலாம்.

எனவே எனது இந்திய மனம் ரோஹன் வெல்லவேண்டும் என்று துடித்தாலும், லாஜிக்கல் மூளை ஜெயிக்கப்போவது ஜாப்ஸ்தான் என்கிறது. இரண்டாம் ஐபேட் மன்னனை வரவேற்கத் தயாராகுங்கள்!

பின்குறிப்பு: இந்த நேரத்தில் 2001-ஆம் ஆண்டே டாப்ளட் கணினி என்ற கருத்தை முன்வைத்து, அதற்கடுத்த ஆண்டே அதை விற்பனைக்கும் கொண்டுவந்த மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனத்தை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. தொடுதிரை தொழில்நுட்பம் இன்றுள்ள அளவு முன்னேறி இருக்காத அந்தக் காலத்தில் கையில் ஒரு குச்சி வைத்து இயக்கக்கூடிய டாப்ளட்டைக் கொண்டுவந்த மைக்ரோசாஃப்ட்தான் என்னைப் பொறுத்தவரை இத்துறையின் முன்னோடி. சரியான காலகட்டத்தில் வெளிவராத காரணத்தினால் முழுத்தோல்வி அடைந்து, இன்று பத்தோடு பதினொன்றாய் சிங்கி அடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்களைப் பார்த்தால் பாவமாக இருக்கிறது.

This time around, David Yates (direction) is probably at the wrong end of the gun for mistakes he did not make. To be fair, critics have been generally quite positive, if not gung-ho about Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1, or to use the most popular cliche, ‘the beginning of the end’. However, those who have been disappointed or downright irritated raise similar issues over the movie, and most of those issues are essentially baggage from the book world. Yates must be thinking, ‘Rowling giveth, and Rowling taketh away’. I shall explain myself in the following passages.

We were kicking ourselves yesterday night for going just 30 minutes early for the first show screening of HP7. Evidently, the crazyfandom had descended into AMC Lincoln Center IMAX hall a good 1-2 hours early. All good seats were already taken by humans, backpacks, jackets, pop corn bags, footballs and in one case, just thin air (“sorry dude, these seats are already taken”. “but I don’t see anyone here!”. “so what? Its all taken. Now move on, will ya?”). We ended up in the front row staring into the vast expanse of the magnificent IMAX screen. That the movie still managed to keep us completely hooked should in itself be a great compliment. The audience reaction was excellent throughout, much more than what I expected. They screamed sufficiently in the beginning, laughed at every joke thrown at them and were generally very appreciative of every plot point portrayed onscreen.

Let us get the obvious out of the way. Casual movie watchers who stumbled into the movie hall: you might choose to stay and baffle yourself for the next two hours or leave peacefully and catch up with whatever it is you catch up with when you are not watching incomprehensible movies. This is for people who know the franchise, preferably through the book. If you haven’t read the books, you must have at least watched the previous 6 movies keenly and should generally recollect points like Hagrid is good and horcruxes are bad. This is one HP movie that stays true to the book. It does try a few jumps here and there for effect, like the little nervous dance of Harry and Hermoine, but overall it is a very faithful portrayal of whatever happens (or doesn’t happen) in the first half of the book. No cut shots here to summarize the story so far, and rightly so.

This is also a road movie where Dan Radcliffe, Emma Watson and Rupert Grint get the maximum screen time, followed by gloomy and ominous forests and apparition shots. No sign of Hogwarts here and many of the accomplished actors, who usually provide brilliant support to the top-billed, just make cameo appearances here and some don’t even show up (Prof. McGonagall comes to mind). One wishes one could see more of Alan Rickman, but it is understood, of course, that we have to wait for Part 2 to see more of Snape. For minutes together, we see the three young actors get ample scope to emote, do close up shots, utter heavily accented dialogue and generally try hard to wrench the story forward from the vile grip of Rowling. Let us be clear: it is not Yates or Steve Kloves (script) who is responsible for the perceived drag in the middle. It is purely Rowling with her meandering writing who stalled the progress of the book for pages together.

Even with these limitations, the three do a commendable job of engaging the audience, supported by a reasonable screenplay, surprising humor, sometimes lacklustre dialogue and a seemingly tiny handbag. Watson is clearly the best of the lot. What a fine prospect she is turning out to be (not to mention the hotness)! Grint, a tad too big for his on-screen age, manages to be quite funny at times. Radcliffe gives a typical level-headed (some call it boringly predictable) performance. Thankfully his scar does not hurt in the movie. The book was so full of piercing pains, I started to feel those pains myself sometimes. Between Watson and Radcliffe we get some excellent vibe, their depiction of friendship and affection sometimes shadowing the portrayal of love interest between Watson and Grint.

The movie has a few great sequences, the best of which is a brilliant, sepia-hued, Tim Burtonesque animation telling an important tale. The ministry sequence is nicely conceived and the actors deliver a great performance. The movie also has a few well-positioned scares, but it doesn’t execute some of its chases well. The multi-harry mid-air mishmash is spectacular though. The ministry is darker, Bellatrix is scarier, the elves are busier and the countryside landscapes are more breathtaking than ever. No shortage of deaths here, a couple of which strike a chord with the audience, but the real deal is going to be in part 2, as far as deaths are concerned.

I did feel disappointed or puzzled with a few things. Voldemort is looking less and less scary. It is almost as if the essential goodness of Ralph Fiennes is oozing out of the evil exterior, slitted nose notwithstanding. I fear that by the time the Dark Lord presents himself to the final showdown, Harry might look the more sinister of the two. Yates and Kloves obviously decided to cut short some back stories in the interest of time, but that leads to just plain roll-calling of characters like Grindenwald and Peverell. Those who have read the book will immediately realize how some important plot points and cues might have been missed. Also, those elaborate volde-scope harry-vision scenes have been reduced to cut shots lasting few seconds in the movie. All this make for the requirement of a very interesting screenplay for part 2, to satisfactorily pull off the famous ending. I was also looking for some secondary aspects like the bonding with Kreacher, the quote about a ‘free elf’ etc, and sadly couldn’t find them in the movie.

In terms of the overall package, it does seem like this is the best HP movie so far. I am also planning to try another viewing of the movie, from a better seat in the same hall to better appreciate some of the visual effects. Being a strong follower of the franchise (books, movies, extras, Orlando wizarding world – the whole shebang), I enjoyed every bit of it, and of course, I would recommend the movie to anyone who knows the franchise well. The build-up is good, the payoff is reasonable (considering it is a penultimate movie) and the cliffhanger ending is sufficiently tantalizing and nicely poised to deliver a dead(th)ly finale. The most beloved boy wizard, the most popular literary phenomenon and the most accomplished movie franchise of the decade deserve nothing less!

I have always appreciated the passion and professionalism of collegiate sports in this country, though I have never had the patience to learn and follow any of the major series or seasons (I accept I have some unexplained bias against some of the games, but I digress). After seeing how folks here can convert even a simple pastime like Frisbee into a rigorous rule-driven sport, I would have never been surprised to hear of new games being invented in the collegiate sports arena here. But, I did do a double take when I read somewhere that some colleges have been playing a version of Quidditch for a few years now. Given the obvious fact that us muggles can’t fly, and that flying brooms, bludgers and snitches are just the figments of imagination of a creative woman, I simply couldn’t see how it could be done. But then, the smart people at Middlebury College, Vermont had apparently found a way to do it.

The first time you read about how muggle Quidditch is played, you snigger. It is not natural to play a ballgame with a broom tucked inbetween your legs. And the first time you actually see something like that, it is downright hilarious. No marks for extrapolating the imagery into the usual d*** jokes

And we cannot have a tiny flying ball for a snitch, which makes it necessary to have a nimble-legged muggle to run around with the snitch. And since the game is over if the snitch is captured, we need to have an innovative way to hide the snitch on the human, so that it is difficult to capture. Having the snitch in a sock tucked behind at the waist isn’t the most elegant way of achieving this, but it gets the job done. Again, no marks for any snatch-the-snitch jokes

Thus, by addressing magical requirements one after the other by purely muggle methods (Arthur Weasley would have approved), the creators had invented a practical version of the game. Collegiate sports passion and the irresistable franchise of the wizard kid ensured that the word went around. Soon enough, sufficient number of universities, colleges and high schools signed up to have a country-wide event. The intercollegiate Quidditch association soon became the International Quidditch Association with other countries starting to follow the rule book. Thus, the Quidditch World Cup was born, and its 2010 edition made more news by coming to the Big Apple. The current version of ‘Quidditch World Cup’ is still very much a ‘US and Canada’ affair, much like the funnily named ‘World Series‘. But this game seems to be poised for growth, with more and more colleges signing up and the next World cup scheduled to be at Scotland.

So much for the story of the game.

The actual event turned out to be great fun to watch. Silly-looking premises notwithstanding, the game itself was played with good intensity and seriousness. In fact, sometimes the intensity was so high, it even lead to injuries. The college kids were uber-enthusiastic and there were some pretty strong support in the audience for many colleges. The 50 registered teams were an eclectic mix containing teams from Ivy League universities like Harvard and Yale, some local colleges and some other usual suspects in collegiate sports.

The setting was faithful to JKRowling’s visualization, with all the hoops, seekers, chasers, beaters, keepers, brooms and a volleyball serving as the Quaffle. Of course, nobody wants a skull-breaking bludger ruining the party and so it had been replaced by a dodgeball, which meant that the bludger had to play a different role. In this case, it played the role of breaking quaffle-possession when the bludger hit a chaser. The atmosphere was further enlivened by some spirited commentary, Lee Jordan style, with some hyperboles thrown in, a la Loony Lovegood.

The intense moments were mostly dealing with Quaffle possession and attempts at goal, and comic relief usually came from the snitch runner, taunting the seekers, running around and climbing fences and trees. Since the snitch runner appeared and disappeared just like the snitch does in the wizard version, gameplay upped itself whenever he was around. The championship game provided more chaos by introducing a whole bunch of snitch runners in uniforms with only one having the snitch. In all, these innovations made for great gameplay and thrills.

Long story short, the founders of the game, Middlebury College were also the most disciplined and skillful and rightfully emerged winners of the tournament, hoisting high the Quidditch World Cup trophy. The runners-up Tufts, calling themselves Tufflepuffs, lost the match, but got the snitch and Viktor Krum flashed in every mind (which I am pretty sure was purposefully arranged for, but hey, nice try! ). Vassar College team charmed the audience with some elegant plays and general enthusiasm and sportsmanship. Rainy Johnson, the snitch runner for the finals was easily the most entertaining person of the day, as he taunted and dodged and dived and generally made the seekers look very silly.

So, what does this world cup mean to the future of Muggle Quidditch as a serious game? It is too early to say. There might also be some practical difficulties due to the demanding nature of refereeing these matches, since there are too many things happening at the same time on the field (snitch, quaffle, bludger). But the enthusiasm for the game is palpable and will probably spread more. Critics are quick to point out that Quidditch is essentially premised on magic and to define a non-magic Quidditch is oxymoronic and an exercise in futility. Indeed they might be right in their point of view.

But do consider this moment in the 3rd place match: Vassar College was losing heavily against Pittsburg and suddenly there was period of play when the Vassar folks decided to enjoy their game. There was much dancing with the Quaffle and the chaser who possessed it had a moment of of clarity: he was almost at the other side of the field when he had one good look at his hoop at a distance and then went for his shot. The ball sailed above the heads of all the Pitts players and hurried in to the hoop perfectly. It was a perfect sports movie moment – the kind of shot which is earmarked for glory, irrespective of the outcome of the match. A shot which might have brought into a lot of minds a familiar name in another sport – Earvin Johnson, Jr. But no one ever calls him by that obscure first name. He has been immortalized by another name, and that somehow fittingly is, ‘Magic’.